NEE NEE NO NO

NEE NEE NO NO werd eerder omschreven als ‘de perfecte blend van Lana Del Rey en David Lynch’. Haar werk beweegt zich binnen een donker, filmisch popgeluid, geworteld in triphop en gedragen door jazzy invloeden, met duidelijke referenties naar Portishead.

Met melancholische, verhalende songwriting bouwt ze een wereld waarin gefaalde liefde, obsessieve gedachten en troebele romantiek centraal staan — een manische, koortsige nazomer die langzaam ontspoort in een 1950s “murderous housewife” fantasie.

Muzikaal vertaalt zich dat naar trage, gelaagde producties, zwoele vocalen en een constante onderhuidse spanning. Het resultaat is een vorm van femme fatale pop: verleidelijk aan de oppervlakte, maar wringend en ontregelend daaronder.